zondag 17 oktober 2010

Rotterdam Rythm & Rock Directory

In the English edition of the Rotterdam Rhythm & Rock Directory (pdf), my company ROCK/PAPER/SCISSORS is mentioned in the category Design / Artwork. This is right, but the url isn't. Readers are directed to this blog, but the company website can be found here. The website is still under construction, but one can always send me an e-mail for more information: info@rockpaperandscissors.nl.

I'm also on Twitter (since I'm not mentioned in the Twitter list on the same page): @Marinvc.

I'm sorry for the inconvenience, but I hope this helps ;-)

Bezuinigingen vs. creativiteit


Eindelijk een nieuw kabinet! Een kabinet waarbij de bezuinigingsplannen niet van de lucht zijn. Zo wordt er flink gekort op de kunst- en cultuursector. Iets waar ik als muziekgek, op z'n zachtst gezegd, niet blij mee ben.

Ben ik gaan protesteren op het Malieveld? Een volmondig 'neen' is mijn antwoord. Allereerst verkeer ik sinds kort in de wereld van het vaderschap en zo'n kleine gaat natuurlijk boven alles, zelfs boven muziek(!). Ten tweede ben ik niet zo links ingesteld, wat overigens niet wil zeggen dat ik het altijd met de rechtse politiek eens ben. En als derde weet ik niet helemaal zeker of deze bezuinigingen deze, reeds ondergesubsidieerde, sector wel echt kwaad zullen doen. Dit laatste zal ongetwijfeld flink wat wenkbrouwen doen fronsen, maar ik zal proberen uit te leggen waar deze gedachte aan ten grondslag ligt.

De kunst- en cultuursector mag zich tot de meest creatieve bevolking rekenen. Dit klinkt, en is ook, volkomen logisch. Feit is echter dat creativiteit niet te koop is. Het is namelijk niet zo dat rijke mensen creatiever zijn dan anderen (boekhouden daargelaten). Sterker nog: een gebrek aan geld leidt juist tot meer scheppingskracht! Het gezegde 'uit nood geboren' stamt niet van iemand die heel erg naar het toilet moest...

Denk maar eens aan de grote meesters in de schilderkunst. Van Gogh en Rembrandt bijvoorbeeld. Zij hadden bij leven geen cent te makken en kijk eens naar wat zij op een doek wisten te krijgen! Net als de beroemde componisten. Mozart ligt begraven in een armengraf, maar is wel één van de bekendste genieën op het gebied van klassieke muziek. Zo zijn nog talloze voorbeelden aan te halen, maar ik denk dat ik wel duidelijk ben.

Is het dus zó erg dat er op deze sector bezuinigd wordt? Voor de creativiteit mijns inziens niet! Op andere gebieden wordt het wellicht wel moeilijk om het met minder te doen, maar ook hier kan gezocht worden naar vindingrijke oplossingen. Creativiteit heeft echter wel een podium nodig én mensen die die artisticiteit willen bewonderen. Om die reden is het wel jammer dat de belasting op entreekaarten en dergelijke in deze sector omhoog gaat. In economisch barre tijden zoekt men juist een toevlucht in de kunst! Even ontsnappen van de werkelijkheid. Even iets leuks. De verhoogde heffing zorgt er derhalve voor dat potentiële bezoekers van culturele uitingen min of meer gevangen blijven zitten in hun ellende. Geen goed plan!

De sancties van kabinet Rutte ten opzichte van de kunst- en cultuursector doen mij op twee gedachten hinken. Aan de ene kant bevorderen de bezuinigingen de creativiteit aan de andere kant wordt deze creativiteit weer beperkt door de belastingverhoging.

Ergo: zonder geld, meer creativiteit. Zonder publiek, minder creativiteit.

donderdag 5 augustus 2010

Albumrecensie: Thee Wylde Oscars - Right, Yeah


De mods zijn terug! Tijd om de Italiaanse maatpakken, scooters en het RAF-logo weer uit de mottenballen te halen. Thee Wylde Oscars hebben voor hun eerste volledige album Right, Yeah teruggegrepen naar de Britse subcultuur uit de jaren ’60. Maar waar de mods zo’n vijftig jaar geleden nog lijnrecht tegenover de rockers van hun tijd stonden, brengen deze Australiërs deze twee stijlen juist samen. Als The Kinks en The Stones samen een album hadden gemaakt, zou het klinken als Right, Yeah. Toch gaan Thee Wylde Oscars ook mee met de hedendaagse revival van de garagerock, die overigens ook zijn oorsprong heeft in de sixties. Britse esthetiek en Amerikaanse primitiviteit, je vindt het allemaal terug op Right, Yeah.

Enkele nummers op dit debuut klinken toch wel zeer bekend. Zo heeft het viertal het tempo van Velvet Undergound’s White Light, White Heat flink opgevoerd en voorzien van een strakke beat en is Nobody Can Tell Us van het Duitse The Pack opgenomen alsof het gespeeld wordt door The Small Faces. Geen cover, maar wel zeer herkenbaar is het nummer New Direction. Het heeft verdacht veel weg van Hate To Say I Told You So van The Hives.

Het debuut van Thee Wylde Oscars heeft een hoog ‘klinkt als’-gehalte, maar dat maakt het zeker niet vervelend om naar te luisteren. Herkenbaar en toegankelijk winnen het in deze van ongeïnspireerd. Deze jongens hebben juist hele duidelijke inspiratiebronnen en laten horen dat ze daar trots op zijn.
Let’s get Wylde, my friend!

donderdag 22 april 2010

Albumrecensie 3VOOR12 Rotterdam: The Bullfight maakt hoge verwachtingen waar op tweede album



We hebben er een tijdje op moeten wachten, maar eindelijk is de opvolger van One Was A Snake daar. Het debuut uit 2006 is overal lovend ontvangen, dus de verwachtingen voor het tweede album van The Bullfight zijn behoorlijk hoog gespannen.

Pop noir of elektronische folkrock met een donker randje. Zo laat The Bullfight hun muziek het liefst noemen. Een betere term is ook niet te bedenken. Donkere, soms angstaanjagende, muziek met nog duistere teksten. Gitarist/toetsenist Thomas van der Vliet is verantwoordelijk voor de muziek en zanger Nick Verhoeven heeft het schrijven van de teksten voor zijn rekening genomen. Het gezelschap wordt gecompleteerd door Esther Vroegindeweij op viool, Jeroen Gahrmann op bas en Andre van den Hoek op drums en percussie.

De veelvuldige vergelijkingen van de zware stem van Verhoeven met zijn voornaamgenoot Nick Cave gaan ook voor Stranger Than The Night op. Net als de link met de films van David Lynch. Toch is het geen album om neerslachtig van te worden. Morbide melancholie wordt afgewisseld met swingende folk en jazz.

Een goed voorbeeld van laatstgenoemde is het nummer Nathalie, Strangle Me. Bijgestaan door zangeres Linda Kreuzen is dit een track waarbij men moeilijk stil kan blijven zitten. Laat je echter niet in de luren leggen door de uptempo muziek! De tekst blijft zwartgallig. Net als het jazzy The Ballad Of Martin van Dongen, waarin de vertellende zang van Verhoeven uitstekend tot zijn recht komt. Een zin als “Standing on the corner with my handgun and my daughter” maakt van de pop noir een film noir.

Voor Stranger Than The Night is aan alles gedacht: van de weloverwogen composities tot het geweldige artwork. Het plaatje van de tweede album van The Bullfight is helemaal af. Hoewel een intiem optreden van deze band in een filmhuis de perfecte sfeer zou illustreren, brengen zij onNederlandse klasse die een internationaal podium verdient!

Stranger Than The Night wordt vrijdag 23 april plaats in Watt officieel gepresenteerd en is nu ook te beluisteren op de Luisterpaal.

donderdag 15 april 2010

5 jaar 3VOOR12 Rotterdam!


Haal je feestmuts uit de mottenballen, stof de confetti af en zet de serpentines in de krul! 3VOOR12 Rotterdam wordt vijf jaar en dat gaan we vieren!

Al vijf jaar houdt de Rotterdamse tak van VPRO’s 3VOOR12 haar lezers op de hoogte wat alle nieuwtjes en feiten uit de Rotterdamse muziekwereld. Dit is natuurlijk niet mogelijk zonder de tomeloze inzet van alle vrijwilligers en prettige samenwerking met de verschillende podia in de Maasstad.

Een jubileum kan natuurlijk niet voorbij gaan zonder een feestje. Daarom nodigt 3VOOR12 Rotterdam iedereen uit om deze mijlpaal met ons te vieren! Op vrijdag 7 mei staat er in Watt een programma vol bands en dj’s die samen het beste van vijf jaar 3VOOR12 Rotterdam vertegenwoordigen.

Het jarige 3VOOR12 Rotterdam presenteert dan ook met trots de volgende line-up:

Goslink
BluefisH Brothers
TErRa
Viper Cobra
The Loo
The Bullfight
Anni K
The New Media
Daisy Cools
Mark Lotterman
Charlie Dée
Face Tomorrow
Okkie (DJ)
Deformer (DJ-set)
LuckyDubz & Thelonious (DJ’s)
Atiq (DJ)
Marc Nolte (DJ)
NULTIEN, het Rotterdamse singer/songwriters gilde met o.a. Jory Martens, Michiel Prins, Tessa Nikopoulos, Kind Divide, Hawainadia en Naomie

De deuren van Watt gaan op 7 mei om 20.00 open en iedere bezoeker betaalt slechts € 2,50 servicekosten (tot 23.00 uur, daarna € 12,50 i.v.m. Subway-feest in de grote zaal van Watt).

woensdag 16 december 2009

Kerstplatenhoezen

Ik ben geen liefhebber van Kerst en ik heb helemaal een grafteringhekel heb aan liedjes die ook maar enigszins aan dit onderwerp gelieerd zijn!

Een bewijs dat de platen die uitgebracht worden rond deze zogenaamde feestdagen geen kwaliteit en plezier bieden zie je hieronder.
















maandag 23 november 2009

Albumrecensie 3VOOR12 Rotterdam: Tweede EP St. Polaroid is er één om bij weg te dromen


St. Polaroid is het soloproject van Rotterdammer Eric-Jan Vriend. Je zou hem ook kunnen kennen als voorman van That Band From Holland. Als leerkracht op een basisschool heeft Eric-Jan het voorrecht meer vakantie te hebben dan de gemiddelde Nederlander en heeft daarmee ook meer tijd te doden. St. Polaroid is feitelijk het (ultieme) vakantiebaantje van deze man. Een vakantiebaantje dat zelfs prijzen oplevert, want afgelopen jaar stond hij op de hoogste trede van het erepodium van de Grote Prijs van Zuid-Holland in de categorie Singer/Songwriter.

Een bekende cabaretier zei ooit dat Nederland veel meer buitenland heeft dan bijvoorbeeld Frankrijk of Duitsland. St. Polaroid zoekt het verder en filosofeert dat de meeste mensen andere mensen zijn. Niets tegenin te brengen!

De beschermheilige van de instantfotografie brengt eerlijke, doorleefde lo-fi songs. Luisterliedjes die doen denken aan experimentele jamsessies in de studio van grote, Britse bands uit de jaren zestig, die al dan niet toevallig opgenomen zijn. Zoals vaak met lo-fi muziek lijkt het alsof het in de huiskamer is opgenomen. In het geval van Most People Are Other People is dat ook bijna zo. Deze muziek is niet in de woonkamer, maar wel in een huisstudio vastgelegd.

Helemaal alleen heeft Eric-Jan deze EP niet gemaakt. Verschillende bevriende muzikanten hebben hun steentje bijgedragen aan Most People Are Other People. Ook doet er op iedere track een zangeres mee. De grootste vocale inbreng komt van Elma Plaisier, die op drie van de vier nummers meezingt. Een solo-EP met louter samenzang mag behoorlijk uniek heten. De zang klinkt zeer harmonisch en mócht St. Polaroid ooit een hele grote worden, dan kan hij Martha Wainwright vragen om mee te doen. Haar stem past namelijk perfect bij de liedjes van Eric-Jan Vriend. Niets ten nadele van de zangeressen die op deze EP meedoen, want zij zorgen er juist voor dat deze gedachte ontstaat.

Het verrassende instrumentgebruik onderscheidt St. Polaroid van andere singer/songwriters. Het meest aparte instrumentarium dat op Most People Are Other People gebruikt wordt is toch wel de kooi van Eric-Jan’s cavia.

Most People Are Other People is zo’n EP die je meerdere keren moet luisteren, maar daarna is het dan ook echt een leuke plaat. Het is een cd met luisterliedjes die zich niet leent als achtergrondmuziek. Most People Are Other People komt het best tot zijn recht wanneer je ‘m opzet als je op zondagmorgen wakker bent, maar geen zin hebt om je bed uit te komen. Zelfs als je een beetje brak bent, want deze EP is er bepaald ook niet één die helemaal gladgepolijst is, maar dát geeft het geheel nou z’n charme.

Most People Are Other People wordt op vrijdag 20 november gepresenteerd in De Unie.